دنيايي اطلاعات تاريخي ،جغرافيايي ،اجتماعي

ماني نقاش

Tue, 14 Feb 2012 10:00:00 GMT

مانى ؟
مانى يا مانس از پدر و مادرى ايرانى در بابل به سال 215 ميلادى متولد شد. پدر و مادر او با خاندان اشکانى خويشاوندى داشتند. نام پدر مانى فَتَکْ بود و نام مادرش نُوشيتْ يا پُوسيتْ يا مريم و از خانواده کمسرکان بود. مانى بى شک ايرانى بوده است . ولادت او در بابل دليل بيگانه بودن او نيست ، زيرا که در آن روزگار منطقه بابل و پيرامون آن جزء شاهنشاهى ساسانى بود. برخى تصور کرده اند که نام مانى سريانى است ، ولى اين قطعى نيست . احتمال دارد که مانگ به معنى ماه باشد؛ زيرا در لهجه ايرانى سنگسرى به ماه مانگ گفته مى شود.

<** ادامه مطلب... **>

تصوير خيالى موجود از مانى با هلالى احاطه شده که قرينه اى بر صحت اين ادعا است . هر چند آثار مانى به زبان سريانى نوشته شده ، ولى او ايرانى است . بايد دانست که زبان سريانى تا حدى جنبه زبان علمى در ايران باستان داشته است .
دين مانى يکى از شاخه هاى دين زرتشت بود و عقيده به دوگرائى مسلما از دين زرتشت اقتباس شده بود، ولى از گنوز يا عرفان ترسائى هم تاءثير پذيرفته بود. مبلغان دين مانى هر جا مى رفتند، دين مانى را با مقتضيات محلى تطبيق مى دادند؛ در شرق خود را زرتشتى و در غرب ترسائى معرفى مى کردند. به اين دليل در جهان غرب مانى به عنوان يکى از بدعت گذاران مسيحى معرفى شده است .

مانى آئين زرتشت را مطالعه کرد و خود را مصلح آن شناخت ، هند را سياحت کرد و با عقايد بودائى آشنا شد، سپس به ايران بازگشت و به تبليغ دين جديد پرداخت و آن را با اديان زرتشتى و بودائى و مسيحى مطابقت داد. سپس تحت تعقيب روحانيون زرتشتى قرار گرفت و محکوم گرديد و در سال 276 ميلادى در سن شصت سالگى مصلوب شد: روز يکشنبه 20 مارس 242 ميلادى در شهر تيسفون روز جشن بود، روز تاجگذارى شاه جديد، شاپور اول فرزند اردشير بابکان که 16 سال پيشتر بر خاندان اشکانى چيره شده بود و دودمان ساسانى را پى افکنده بود.
در اين روز مرد جوانى به نام مانى در کوچه و بازار شهر اعلام کرد که پيامبر آئين نوى است . در سال 242 ميلادى مانى جوانى 26 ساله بود. ولى هنگامى که بهرام نوه شاپور او را به قتل رسانيد، شصت سال داشت .
بهرام دستور داد تا پوست او را کندند و پر از کاه کردند و به يکى از دروازه هاى شهر جندى شاپور در شرق شوش آويزان کردند. اين دروازه تا چند سده بعد به نام دروازه مانى ناميده مى شد. بهرام نه تنها مانى را کشت ، بلکه کوشش کرد که دين او را يکسره از بيخ و بن براندازد. ولى کوشش او بى نتيجه ماند و مانى گرى در نتيجه تعقيب و زجر شکنجه ، آئين زيرزمينى شد. مانى آثارى از خود به يادگار گذاشت که فهرست آنها چنين است :
1- شاپورگان ، به زبان پهلوى .
2- انجيل زنده يا جاويدان .
3- گنجينه زندگى .
4- پراگماتيا کتاب اعمال .
5- کتاب رازها.
6- کتاب ديوها.
بيشتر اين کتابها يا رساله ها به زبان سريانى و يا زبان آرامى خاورى نوشته شده است .¹
پيروان مانى کتابهايى جعل کرده و به او نسبت دادند، مانند کتاب کفالايا فصول که به منظور ترويج دين مانى نوشته شده بود و آثار ديگر از قبيل نيايش ها و مواعظ و تاريخ ‌هاى جامعه مانوى و يا عبارات خستوانى و غيره ؛ ولى هيچکدام از اين نوشته ها پايه هاى اصلى دين وى را متزلزل نکرده اند. روزگارى دراز تنها منبع اطلاعات موجود درباره مانى ، نوشته هاى مخالفان دين وى بود که به منظور رد و جرح عقايد مانى نوشته شده بود. ولى کشفهاى بسيار مهم سالهاى آخر سده 19 و آغاز سده 20 ميلادى که در منطقه تورفان و ترکستان چين ، و در کان سو و در غارهاى نزديک تُوْنْ – هُونْگ و نيز نوشته هائى که در فيوم 1931 م در مدينه مادى بدست آمد، مدارک بسيار استوار و اصيل در اختيار پژوهندگان گذاشت . اين مدارک که عبارت از کتابها و نوشته هاى پوسيده با تجليد و نقاشى هاى زيباست ، هنوز کاملا خوانده نشده است . بخش مهمى از اين نوشته ها به زبان اصلى نويسندگان آن بدست ما نرسيده ، بلکه بيشتر ترجمه هايى است به زبان چينى يا ايغورى يا به يکى از زبانهاى ايرانى سغدى ، پارتى ، پارسى در ترکستان و يا به زبان قبطى در مصر. نوشته هاى مانى به چندين زبان تاءليف و ترجمه شده است .

واژه مانى را که در منابع اروپائى مانيکه يا مانيخه خوانده مى شود، بعضى ها تحريف مانى حى دانسته اند؛ ولى اين احتمال بعيد به نظر مى رسد. در پاره يى از نوشته هاى کهن گفته شده که مانى لنگ بوده است . اين تهمت معاندين دين مانى است ؛ زيرا که او پيوسته در سفر بوده و تبليغ مى کرده است و وجود چنين نقصى در او احتمال بسيار ضعيفى است .
زادگاه مانى ظاهرا بابل بوده ، ولى ريشه خاندان وى از همدان بوده و در سال 216 ميلادى بدنيا آمده ؛ يعنى در روزگار پادشاهى اردوان اشکانى . پوئش بعيد نمى داند که مانى با اينکه در سالهاى نخستين دوران ساسانى خود را مبعوث دانسته و دين خود را آشکار کرده است ، از تاءثير دوران پادشاهان اشکانى که يونانى منش بودند و به دين زرتشت دلبستگى کمى داشتند برکنار نمانده و در صدد برآمده باشد تا دين نوى به جهانيان عرضه کند…³در متون مکشوفه قبطى و تو زمانى جريان اتهام و احضار مانى به دربار بهرام شاه چنين آمده است : مانى حتى لحظه يى خود را ناتوان احساس نکرد، تا به هرمزد اردشير رسيد. سپس خواست تا راهى کشور کوشانها بشود؛ ولى راه را بر وى بستند.
در آنجا مانى با دلى سرشار از نوميدى و خشم بسوى شوش روانه شد… و سرانجام به تيسفون رسيد. در طول سفر، مانى گاهى اشاره به مصلوب شدن خود مى کرد و مى گفت مرا ببينيد تا از ديدار من سير شويد. تن من بزودى از شما دور خواهد شد. سپس دستورهاى دقيقى به همراهان خود داده ، گفت : مراقب کتابهاى من باشيد، از نزديکان و وابستگان من پرستارى کنيد…
مانى چون به درگاه بهرام رسيد… شهريار بر سر سفره بود… و درباريان خبر دادند مانى آمده و در ورودى کاخ منتظر است . شاه فرمود که به مانى بگوئيد که منتظر ايستاده باش که من خود پيش تو مى آيم … بهرام گفت : شما به چه درد مى خورديد؟ نه به جنگ مى رويد و نه به شکار، شايد وجود شما به عنوان پزشک شفابخش سودمند باشد، ولى همين کار نيز از شما ساخته نيست .
خدايگان در پاسخ گفت : از من هيچ زيانى به شما نرسيده ، من به شما و خاندانتان خدمتها کرده ام ، من بسيارى از خدمتگزاران شما را از شر افسونگران و ديوان رها کرده ام و گروهى ديگر را که بيمار بودند، شفا بخشيدم و…
بهرام با لحنى استهزاآميز از وى پرسيده بود: چه کسى به تو گفته است که کارهاى تو مهمتر از کارهاى اين جهان است ؟
خدايگان مانى در پاسخ گفت : از همه بزرگان و اشراف که در اينجا حضور دارند بپرس تا به تو بگويند درباره من چه مى دانند، من استادى ندارم و دانش خود را از هيچ آموزگارى فرا نگرفته ام … آموزگاران من خدا و فرشتگان اند، من حامل پيامى هستم که خدا بر من فرستاده …
شهريار گفت : چرا ايزد بزرگوار تو را به عنوان آورنده پيام خود برگزيده است ، در حالى که سرور و دارنده اين سرزمين ماييم نه تو…
خدايگان در پاسخ گفت : فرمان و نيرو از آن يزدان است ، نه تو… هر نظرى درباره من دارى از آن نمى گريزم …
شهريار فرمود که زنجير به دست و پاى خدايگان نهادند و وى را به زندان بردند.⁴

منابع :

1- ناصح ناطق / زندگى مانى و پيام او (اميرکبير. تهران . 1357) چاپ اول 48-1، فليسين شاله / تاريخ مختصر اديان بزرگ 216-217?، کريستن سن / ايران در زمان ساسانيان 203-222?
2- ن . ک : همان 54-55، مقايسه کنيد: کريستن سن / ايران در زمان ساسانيان 225?
3- همان 201-202، مقايسه کنيد: ايران در زمان ساسانيان 227-230?
4- همان 219-220?

منبع کتابي:

تاريخ اديان و مذاهب جهان – جلد دوم – نوشته مبلّغى آبادانى

خدايان و مقدسات مردم هند

Thu, 09 Feb 2012 10:00:00 GMT

معبد اسواميناياران آکشاردهام در دهلي بزرگترين معبد هندو در جهان

هندوستان از گذشته هاي دور سرزمين عجايب جهان بوده است و در چند دهه ي اخير بسيار مورد توجه جهان غرب قرار گرفته است به طوريکه امروزه تمام اطلاعات مربوط به تمدن و اديان و افسانه هاي هند در سايتهاي اينترنتي بسياري قرار گرفته و کتابهاي مذهبي و تاريخي آن به زبانهاي گوناگوني ترجمه شده است.در چنين شرايطي باعث تاسف است که ما ايرانيان با وجود داشتن تمدني مشترک با هندوستان, اطلاعات اندکي از اين سرزمين در اختيار داريم. هندوستان با بيش از 1 ميليارد جمعيت, دموکراسي ترين کشور جهان سوم است و مردمي خونگرم و مهربان دارد.99% از جمعيت هند را هندوان( پيروان هندوييسم) تشکيل مي دهند.از آنجا که آيين هندو غالبترين مذهب هندوستان است و آشنايي ما با اين آيين چندان زياد نيست, در اين مقاله به بررسي مختصري از مقدسات هندو و قوانين آن مي پردازيم.

<** ادامه مطلب... **>

هند: سرزمين رودها

در حيات هندو, رودخانه ها نقش بسيار مهمي بازي مي کنند.زيرا رودها براي هندوان مقدس هستند اما اين تقدس و پرستش به معني کفر ابتدايي و يا شرک آنان نيست, بلکه ريشه در فرهنگ و تمدن کهن تري دارد که پيرو احترام به طبيعت است, همانگونه که در نزد زرتشتيان باستان بوده است.

رودخانه هاي مقدس براي هندوان:

1- گنگ: مقدس ترين رود هند است .الهه گانگا اين رود را نگهباني مي کند.گنگ از هيماليا سرچشمه مي گيرد و از شهرهايي مثل بنارس, هردوار , الله آباد, وراندابن و…مي گذرد. بر طبق افسانه ها گنگ از پاي ويشنوVishnu( خداي نگهدارنده زندگي در زمين) جاري شده و پس از گذشتن از گيسوان شيوا Shiva(خداي فنا و نابودي) به زمين مي رسد. هندوان معتقدند که غسل در گنگ, گناهان کبيره را مي شويد و اصولاً غسل در رودهاي مقدس به هنگام کسوف و خسوف واجب است.آنها همچنين خاکستر و استخوانهاي نيم سوخته ي مردگان خود را با مراسمي خاص در آب گنگ مي ريزند.

والماکي رامايانا

2- سند: دومين رود مقدس هندوان است و نام هندوستان نيز از همين رودخانه گرفته شده است. نام قديم سند, سندو , بوده است و ايرانيان باستان آن را ,هندو, نام نهادند و در اثر گذر زمان هندو به نامي براي اين سرزمين تبديل شد و هندوستان يعني “سرزمين رودها”. شايد جالب باشد بدانيد که نام لاتين هند, يعني اينديا Indiaنيز از همين رود سند برداشته شده است.يونانيان باستان در زبان خود سند را ايندوسIndus مي ناميدند و اينديا با کمي تغيير از ايندوس برداشته شده است.البته لازم به ذکر است که نام قديم هند در زبان سانسکريت ” بهارات” (Bharat)مي باشد. رود سند نيز از هيماليا سرچشمه مي گيرد و به درياي عرب مي ريزد.
3- برهماپوترا(Brahmaputra): از کوههاي هيماليا واقع در تبت سرچشمه مي گيرد و رودخانه اي طوفاني است.
4- جمنا (yamuna): از پنج آب (پنجاب) به سمت جنوب جاري مي شود و دهلي را مشروب مي کند و شکوه تاج محل در آگره را در آبهاي خود منعکس مي کند.جمنا با افسانه هاي مربوط به کريشنه وابسته است.
5- سرسوتي(Saraswati): رودخانه اي مقدس که در دوران باستان , در کنار آن قرباني هاي ودايي انجام مي دادند و عالمان ودايي در حوزه اين رود زندگي مي کردند. سرسوتي نام الهه علم و دانش است.
ساير رودهاي مقدس هندوستان در جنوب هستند و شامل رودهاي گوداوري, کاوري , نرمدا و تاپي مي باشند.

گياهان مقدس :

درختان و گياهان نيز به عنوان يکي از مظاهر طبيعت , مورد احترام هندوان هستند به طوريکه آنها پيش از قطع يک درخت او را ستايش کرده و عذر خواهي مي کنند که اين نوع احترام به طبيعت با فرهنگ سرخپوستان بسيار مشابهت دارد. مقدس ترين گياه هند , انجير مقدس(Pippala) است که نماينده ويشنو است.اين درخت حتي مورد احترام بوداييان نيز هست زيرا معتقدند که بودا زمانيکه زير سايه اين درخت نشسته بود, به حقيقت دست يافت. از ديگر درختان مقدس مي توان از درخت پنبه ابريشم نما, درخن تمالا , درخت ويلوا و درخت شمي نام برد.
گل ها نيز بسيار مورد توجه و علاقه هندوان هستند.آنها تقريبا در اکثر مراسم خود از گل به اشکال مختلف استفاده مي کنند. گل سرخ چيني براي شيوا, گل سفيد براي ويشنو , گل نيلوفر براي لکشمي(Laxmi) (الهه ثروت و خوشبختي) , گل زرد براي سرسوتي, گل انبه به خداي کام وگل نيلوفر سرخ براي خورشيد , نمونه هايي از تقديم گل به خدايان هستند.

کريشنا

کوههاي مقدس:

مقدس ترين کوه هندوستان هيماليا است.( هيماليا در لغت از دو جزء تشکيل شده است.يکي هيما-به معني برف و سرما و ديگري ليا- به معني خانه و انبار و هيماليا در کل به معني “خانه برف” است)هيماليا از اين جهت مقدس است که در گذشته محل زندگي خدايان بوده است. در مقابل کوههاي بلند هيماليا در جنوب, چند رشته کوه و تپه نيز در جنوب هند وجود دارند که ويندهيا (Vindhia)ناميده مي شوند.ويندهيا در زبان هندي به معني کوه جنوبي مي باشد و افسانه هاي زيادي در مورد اين کوه وجود دارد.

نوشته هاي مقدس:

مهمترين و معتبرترين نوشته هاي مقدس هندوان که بين تمام فرق هندو مورد قبول است, عبارت است از: -کتب ودا (Veda) – براهمن (Brahmana) – آرنيک (Aranyaka) -اوپانيشاد(Upanishad) – پوران(Purana) – راماينه (Ramayana) -مهابهارت( هند بزرگ) (Mahabharat) -آگم ها (Agamas) -پنج راتره (pancara tras) -تنتره(Tantras)
اين نوشته ها در يک زمان فراهم نيامده و متعلق به ازمنه متوالي است

خدايان(شخصيت هاي مقدس):

شايد با شنيدن نام خدايان, اين تصور پيش آيد که هندوان بت پرست هستند و از وجود خداي يکتا بي خبرند.اگرچه هندوان در ظاهر بت مي پرستند اما حقيقت اين است که دانايان,حکيمان و هندوان با سواد, خداي يکتا را مي پرستند و معتقدند که ذات مطلق الهي يگانه است ولي قشر فقير و کم سواد هندوستان تا حدود زيادي به همان مظهر مادي توجه دارند و آن را مي پرستند اما اين نيز به معني کفر آنان نيست.هندوان معتقدند که اين خدايان, مظاهر گوناگون همان خداي يکتا هستند در اين باره در ريگ ودا(يکي از چهار وداي موجود)آمده است :
” بر هر ثابت و جنبنده و نيز بر هر آنچه را ه مي رود وبر هر آنچه مي پرد و بر تمام اين آفرينش رنگارنگ,تنها يک خدا فرمانروايي مي کند.”
در واقع بايد گفت که حقيقت يکي بيشتر نيست اما به نامها و شيوه هاي گوناگون توصيف مي شود.
آفريدگار در اين آيين , برهما (Brahma)ناميده مي شود که مظهر آفرينش است.ساير خدايان مهم هندو عبارتند از:
-ويشنوVishnu(خداي مظهر بقا و زندگي روي زمين)
- شيوا Shiva(خداي فنا و نابودکننده و وحشت آور اما نام او در سنسکريت به معني مهربان نيز هست.)
-سرسوتيSaraswati(الهه ي علم و دانش و همسر برهما.سرسوتي دختر شيوا از همسرش پاروتي است)
-لکشمي Laxmi(الهه ي ثروت و خوشبختي و همسر ويشنو. و خواهر سرسوتي)
-شکتيShakti( الهه قهر و نابودي و همسر شيوا)
-گانشا Gnesha( خداي علم و دانايي که سري همچون سر فيل دارد و پسر شيوا است.)
-کاليKali (الهه مرگ)
-رام چندر Ram chandar(رام ماه مانند که يکي از مظاهر ويشنو روي زمين است.)
-کريشناKrishna(هشتمين مظهر ويشنو است.)
-ايندرا Indra(خداي باستاني اقوام آريايي که خداي رعد و برق است)
-اگني Agni(خداي آتش و تجسم آتش مقدس است.ِاگني از دير باز توسط آرياييان باستان پرستش مي شده است و هنوز هم آثار تقدس آتش ميان هنديان و زرتشتيان وجود دارد.اگرچه زرتشتيان آتش پرست نيستند اما تقدس آتش متعلق به فرهنگ پيش از زرتشت است و تا کنون نيز باقي مانده است.)
-گرودهGaruda(رئيس پرندگان که نيمي از بدنش انسان و نيم ديگر پرنده است و مرکب ويشنو است.)
-خورشيد Suryaو ماهSoma وبسياري خدايان ديگر

شهرهاي مقدس:

شهرهاي مقدس و زيارتگاههاي هندو عبارتنداز:
1-اجودهيا يا آيوديا(Ayodhya): اين شهر در شمال هند واقع است و بنابر داستانهاي هندو،اين شهر پايتخت سلاطين سلسله ماه و از آن جمله رام چندر بوده است.
2-اوانتي(Avanti): از شهرهاي قديمي هند است و امروزه اوجين(Ujjayina) ناميده مي شود.گويند کريشنه در اين شهر بزرگ شده است.
3-گايا(Gaya):شهر گايا واقع در ايالت بيهار در شمال هند است.
4- کاشي(Kashi): مقدس ترين شهر هندوان است.نام قديم آن “بنارس” است و پس ازآن کاشي و بعد هم وارانسي ناميده شده است.شهر بنارس در ساحل شمالي رود گنگ احداث شده است.
5-کانچي(Kanchi): اين شهر در نزديکي چناي يا مدرس قرار دارد.
6- متهورا(Mathura):نام يک شهر قديمي است که اکنون شهر جديدي روي آن ساخته شده است.بنابر روايات هندو اين شهر زادگاه کريشنه است.شهر متهورا در کنار رودخانه مقدس جمنا در شهر آگره واقع شده است و هر سال هنگام عيد هولي زايران کثيري به اين شهر مي روند.
7-دوارکا(Dvaraka):اين شهر در ساحل رود کاتهياور است و گويند که پايتخت کريشته بوده است.
8-هردوار: اين شهر در مجاورت رود گنگ است.و در آن کشتن حيوانات و حشرات ممنوع است و حتي خوردن تخم مرغ هم ممنوع است
9-پوشکر(Pushkar): نام اين شهر به معني نيلوفرآبي است و در ايالت راجستان قرار دارد.

روزهاي مقدس(اعياد):

در آيين هندو روزهاي مقدس بسيار زياد است و به مناسبت هر روز جشن مخصوصي بر پا مي شود.اين جشن ها به منظور نزديکي به معبود از طريق ستايش و شادي و اميد است و سبب پاک شدن گناهان مي شود.چند عيد مهم عبارت اند از:
-ديواليDiwali: جشن سال نو در شمال و غرب هند
-ويشوVishu:جشن سال نو در ايالت کرالا در جنوب
-عيد هوليHoli: جشن رنگ که مردم پودرهاي رنگي و آبهاي رنگي به يکديگر مي پاشند.
-دورگا پوجاDurgapuja: جشن پيروزي رام بر ديو پليد راونا که شرح آ، در راماينه آمده است.
-جانمشتاميJanmashtami: جشن تولد کريشنه
-گانش چاتورتهيGanesh chatuthi: جشن ستايش گانشا
-ماها شيوراتريMahaShivratri: جشن ستايش شيوا
هر يک از اين جشن ها داراي چندين افسانه و داستان هستند که هر کدام در نوع خود شنيدني است.

سرزمين يوگا:

بسياري از ما کلمه يوگا را به عنوان شناسهاي از هندوستان شنيده ايم و کتابهاي بسياري در اين زمينه به فارسي موجود است.
يوگا(جوگ) Yogaبه معني انضباط فکري است و در مفاهيم متعددي استفاده مي شود مثل تمرکز فکر،مکاشفه،اتحاد روح با ماده،استغراق،اتصال و هر عملي که موجب انضباط فکري شود.کلمه يوگ از فعل يوج(Yuj) مشتق شده است و به معني بستن و مهار کردن حيوان سرکش است (وشايد از اين نظر با کلمه يوغ در فارسي مشابهت داشته باشد اگرچه يوغ در حال حاضر در فارسي فعل نيست.)پس يوگا يعني اينکه انسان نفس سرکش خود را مهار کند تا بتواند در نهايت به روح کيهاني و اعلي متصل شود.يوگا بر خلاف تصور،از آيين بودا برنخاسته بلکه متعلق به آيين هندو است و شامل تمرينها و مراحل بسياري مي باشد که برخي از آنها در يوگا سوتره آمده است.

مذهب هندو:

آيين هندو،قديمي ترين و کهن ترين مذهب زنده جهان است و اکنون بالغ بر 900 ميليون هندو از آن پيروي مي کنند.مذهب هندو،مکتبي ماوراي طبيعي است و اجازه نمي دهد که پيروانش فقط به دنيا يا آخرت دلخوش کنند.زيرا مذهب هندو هدف بزرگتري را دنبال مي کند و آن دست يابي به حقيقت زندگي است.منظور اصلي آيين هندو آن است که هر هندوي واقعي بتواند به حقيقت مطلق که برهمن نام دارد ،متصل شود.اين حقيقت عبارت است از روحي ابدي که برتر و بالاتر از هرگونه علت و معلول و زمان و مکان است.
در مذهب هندو تمام کارها و اعمال مثل کارهاي هنري،علمي،سنتي،سياسي و اجتماعي،وسيله اي هستند براي رسيدن به رستگاري و به همين دليل يک هندوي کامل،کارهاي خود را با نيتي پاک و والا به درست ترين شکل ممکن انجام مي دهد.
رقص نيز جزئي از آيين هندو است و جايگاه بسيار بالايي در فرهنگ آن دارد.زيرا رقص کاري مقدس است که از خدايان به انسان رسيده است.شيوا معتقد بوده است که تمامي کائنات همواره در حال رقص جاودانه اي هستند و او اين رقص را ايجاد کرد و خودش به انجام آن مي پرداخت.رقص هندي که بسياري ازحرکات يوگا را در خود دارد،فقط براي سرگرمي يا تفريح نيست بلکه يک رقصنده با ايمان هنگام انجام اين حرکات به حالت خلسه رفته و به آرامش دست مي يابد.اين رقص موجب نشاط و شادي روح وروان نيز مي شود.
رقصها نيز انواع متنوع و مختلفي دارند.
مذهب هندو دستوراتي خاص در مورد غذاي هندوان دارد.هندوان معتقدند که افراط در غذا سبب تنبلي جسم و انحطاط فکر مي شود.اغلب هندوان در تمام طول عمر خود، لب به گوشت قرمز نمي زنند وعده اي نيز فقط گوشت مرغ و جوجه يا ماهي مصرف مي کنند.
غذاي هندوان غالباً شير گاو و گاوميش و فراورده هاي شير است اما شير گاو زلئو و شتر را نمي خورند.برنج، جو،گندم،لوبيا،خردل،نارگيل،دانه هاي نباتي، انواع ميوه و آجيل از غذاهاي عمده هندوان است.همچنين مصرف سير،پياز،تربچه و قارچ براي هندوان و مخصوصا براهمن ها ممنوع است.اگرچه اين قوانين، کمي عجيب به نظر مي رسد، اما نرم خويي و آرامش و قناعت مردم اين سرزمين، ناشي از همين تغذيه است.اهميت ندادن به خوراک و توجه به روح و روان ، مهمترين دليل پرورش عارفان و ريشيانRishi بزرگ در هند است.
از ديگر معتقدات هندوييسم، تناسخ است. اعتقاد به تناسخ روح به اين دليل است که هندوان مي گويند، انسان در طول يک عمر کوتاه، نمي تواند به رستگاري و شعور الهي دست يابد و براي همين هر کسي سلسله اي از چند زندگاني دارد و در هر زندگي بر حسب کارهاي زندگي قبلي به قالبي در مي آيد،گاهي در غالب انسان و خدايان و گاهي در قالب حيوان و گياه و آنقدر به اين تناسخ ادامه مي دهد تا به حقيقت مطلق الهي پي برده و رستگار شود.
مذهب هندو،هم مذهبي ساده و ابتدايي است و هم مذهبي پيچيده و فلسفي است.بر همين اساس هر فردي از هر طبقه جامعه مي تواند به آن بگرود و از آن استفاده کند.به همين دليل نيز در جامعه هندو،هم عارفاني هستند که به مقصد عالي رسيده اند و هم عامياني هستند که هنوز قدمي در راه مذهب برنداشته اند.
اخلاق اساسي هندوييسم، بر پايه طهارت،ضبط نفس،آزادي، راستي و بي آزاري است.بسياري تصور مي کنند که هندوييسم يعني رياضت،اما چنين نيست.هندوييسم از زهد و رياضت طرفداري نمي کند و اصرار هم ندارد که پيروانش اميال نفساني را به کلي سرکوب کنند.اين تفکر مورد تاييد پيروان مذاهب جينJain و بودا Buddhaاست اما هندوييسم برعکس، پيروانش را به ازدواج و تشکيل خانواده ترغيب مي کند و يکي از مراحل برهمني نيز ازدواج مي باشد.
در هر صورت هندوييسم مذهبي است که اگر عميقاً به آن نگاه کنيم، دستورات خوب و اخلاقي در خود دارد و معتقد به افراط و تفريط در هيچ کاري نيست بلکه ميانه روي را توصيه مي کند.با اين حال هر فرد هندو آزاد است که بر حسب توان و خواست خويش، از اين مذهب بهره برداري کند.
و سرانجام آنکه، هندوييسم مي گويد،بشر ناآگاه است و نمي داند که ذات مطلق چگونه روح خود را در آفريدگان دميده است.آغاز و پايان جهان، ماوراي زمان است و زمان همانند پلي است ميان ازل و ابد و چون انسان مادي ،اسير در حصار زمان و مکان است، نمي تواند از ازل و ابد آگاهي داشته باشد.
جمله اي زيبا در بهگودگيتا (Bhagavad gita)هست که مي گويد:
“آغاز هستي مخفي و وسط آن آشکار و پايانش ناپيدا است.”

منابع:

هند در يک نگاه نوشته دکتر سيد محمدرضا جلالي نائيني

مشرق زمين گاهواره تمدن نوشته ويل دورانت فصل چهاردهم

سايت: نصور.نت و hindunet.org

مذاهب عمده چين

Wed, 01 Feb 2012 09:44:00 GMT

دين بودا

حدود قرن يکم ميلادي به چين راه يافت و از قرن چهارم بطور گسترده در اين کشور توسعه يافت و تدريجا به تاثيرگذارترين مذهب چين مبدل شد . دين بودا در چين از لحاظ خانواده دين بوداي شعبه زبان هان ؛ دين بوداي تبتي و و مذهب بوداي ” بالي” تقسيم مي شود . راهبان بودائيست در چين جمعا 200هزار نفرند . اکنون در چين بيش از 1300 معبد و 33مدرسه بودائيسم وجود دارد و حدود 50 نوع نشريات مربوط به دين بودا به چاپ مي رسد . مذهب بوداي تبتي که فرقه اي از دين بودا است بطور عمده د رمناطق خودمختار تبت؛ مغولستان داخلي و استان “چين هاي” رواج دارد . مليتهاي تبت ؛ مغول، يوگو ؛ من با ؛ لو با و تو معمولا به مذهب بوداي تبتي اعتقاد دارند و شمارش پيروان اين مذهب حدود 7 ميليون نفر است . مذهب بوداي زبان ” بالي” بطور عمده در ايالتهاي خودمختار “سي شيوان با نا” و ” ده هون ” مليت هاي ” داي ” و ” جين بو ” استان يون نان واقع در جنوب غربي چين رواج دارد . اکثر مردم مليتهاي ” داي ” ، ” بولان” ، “آچان” ؛ و ” واي ” جمعا حدود يک ميليون تن به اين فرقه دين بودا معتقدند . پيروان دين بودا به

زبان هان همانند اين مليت اصلي چين در نقاط مختلف اين کشور پراکنده اند .

<** ادامه مطلب... **>

تائويسم

تائوييسم مذهب اصيل چين است و بيش از 1800سال تاريخ دارد ؛ اين مذهب از قرن دوم ميلاد پابه عرصه گذاشت . تائويسم بر پايه اعتقادات باستاني يعني پرستش طبيعيت و نياکان توسعه يافته و در تاريخ شاخه هاي زيادي داشت و نهايتا به دو فرقه ” چيوان جن ” و ” جن اي ” تقسيم شد . اين دين در ميان مليت هان تاثيرگذار است . اما به دليل فقدان مراسم و تشريفات جدي براي مشارکت در اين دين ، دستيابي به آمار دقيق شمار پيروان اين مذهب سخت است . چين داراي حدود 1500معبد و 25هزار روحاني اعم از زن و مرد تائوييست است .

دين اسلام

دين اسلام از قرن هفتم ميلادي به چين راه يافت . اکثر مطالق مردم اقليتهاي ملي هوي ؛ ايغور ؛ تاتار ؛ قرقيز؛ قزاق؛ ازبک ؛ دونگ شيان ؛ سالا و بائو آن که از 18ميليون نفر جمعيت دارند به دين اسلام اعتقاد دارند . اکثر مسلمانان چين در مناطق خودمختار ايغور سين جيانگ ، هوي نينگ شيا و استانهاي گان سو ؛ چين هاي و يونن زندگي مي کنند ؛ در استانها و شهرهاي ديگر نيز مسلمانان پراکنده اند . اکنون در سراسر چين بيش از 30هزار مسجد و 40هزار روحاني ( آخوند و امام ) وجود دارند .

دين کاتوليک

دين کاتوليک چين از قرن هفتم ميلادي چندين بار در چين راه يافت و پس از جنگ ترياک در سال1840 بطور گسترده رواج يافت . اکنون انجمن دين کاتوليک چين داراي يک صد ناحيه مذهبي ؛ حدود 5 ميليون پيرو و 5هزار کليسا و سالن مذهبي ؛ 12 دانشکده الهيات است . در بيش از 20 سال گذشته انجمن دين کاتوليک چين 1500روحاني جوان را آموزش داده و بيش از يکصد روحاني به خارج از کشور براي تحصيل اعزام کرده است . از سوي ديگر اين انجمن داراي سه هزار راهبه جوان و بيش از 200 راحبه با سابقه است ؛ در چين هر سال بيش از 50هزار نفر تعميد مي گيرند و جمعا بيش از سه ميليون جلد انجيل به چاپ و نشر رسيده است .

دين مسيح

دين مسيح در اوائل قرن 19ميلاد وارد چين شده و پس از جنگ ترياک بطور گسترده در چين رواج يافت . سال 1950 انجمن دين مسيح چين جنبش خودمختاري؛امرار معاش و تبليغ مذهبي را برپا کرده و از مسيحيان دعوت کرد که نفوذ امپرياليسم را از بين برده و روحيه ميهن پرستي را تبليغ کنند تا هدف مزبور تحقق يابد . اکنون شمار پيروان دين مسيح به حدود 10 ميليون نفر و تعداد روحانيان به حدود 18هزار نفر ؛کليساها به حدود 12هزار ومحلهاي اجتماعي ساده براي برگزاري فعاليت مذهبي به حدود 25هزار رسيده است

منبع:http://tarikhema.ir/

خط و نگارش در مصر باستان

Sat, 03 Dec 2011 22:43:00 GMT

تصوير نمونه - خط و نگارش در مصر باستان

تاکنون هيچ گونه سند قاطعي به دست نيامده است که بتوان خط مصريان را پيش از عصر هيروگليف تشخيص داد. آنچه مسلم است در اعصار اوليه مصريان نيز همانند مردم کرت و نيز در کلي? تمدن هاي اوليه «خط تصويري»[1] زمينه ساز خط هيروگليف بوده است. يونانيان عنوان «هيروگليف»[2] به معناي «نقر و حکاکي مقدس» را به نخستين خط مصريان داده اند. اين خط از روي ابتدايي ترين شيو? ترسيم تصاوير يا خطوط تصويري کهن ترين ايام و اعصار اشتقاق يافته است.

<** ادامه مطلب... **>

اگر در منابعي اشاره شده باشد که مصريان نيز ابتدا تصاوير اشياء، جانوران، ماه، خورشيد و ستارگان و… را ترسيم مي کرده اند، مراد همان خط تصويري اوليه است که زمينه ساز خطوط باستاني در ميان ملل کهن در اعصار و قرون گذشته بوده است. در اين خط هر تصوير يا علامت بيان گر مفهوم يا معروف شيء يا جانور يا هر چيز ديگر و يا حتي يک عبارت کوتاه قراردادي بوده است. خط هيروگليف مصريان به خاطر پيشرفته و کامل بودن آن، تا پايان تاريخ مصر قديم در آن سرزمين باقي ماند، ولي اشکال و نشانه هاي آن پيوسته در حال تغيير بوده و اين نشانه ها رفته رفته از اشکال قديمي تر بهتر، مفهوم تر و سرانجام آسان تر مي شده و براي ترسيم و نگارش و سرانجام در انتقال مفاهيم ايجاد سهولت مي کرده است.

تصوير نمونه - خط و نگارش در مصر باستان

به تدريج در هيروگليف مصريان کندنويسي ابتدايي به تندنويسي و راحت نويسي مبدل شد. اين امر در قالب کاربرد تصاوير کوچکتر و ساده تر به جاي تصاوير پيچيده و بزرگ و به سخن ديگر حجيم، متبلور شد. از آنجائي که يونانيان باستان خود همين مراحل را پشت سر گذاشته اند، و به رموز پيشرفت و تکامل خط در تمدن کرت آشنايي داشته اند، بيش از هر کسي توانسته اند دربار? تحول خط در ميان مصريان نيز اظهارنظر کنند. اين گونه به نظر مي رسد که در امپراطوري باستاني مصر نوعي تندنويسي به وجود آمده بود که يونانيان با عطف به سوابق تکامل خطوط تصويري و تبديل آن به هيروگليف ، آن را هيراتيک[3] نام گذاشته اند. اصولاً در سده هاي نهم و هشتم و هفتم پيش از ميلاد مسيح خطوط و شيوه هاي نگارش مراحل نهايي و کمال خود را پشت سر گذاشته اند.

تصوير نمونه - خط و نگارش در مصر باستان

در سد? هشتم پيش از ميلاد مسيح خط مصريان نيز باز هم تغييراتي را تجربه کرد وبه صورت خطي درآمد که عوام مي توانسته اند از آن استفاده کنند، باز هم يونانيان آن را خط «دموتيک»[4] به معناي خط عامه يا خط مردم نام نهاده اند. بي ترديد نخستين نشانه هاي خط دموتيک نيز در معابد و کاخ فراعنه به ثبوت رسيده است. خط هروگليف مصريان جمعاً داراي هفتصد علامت بود. در زمان زمام داري دو سلسل? نخستين بسيري از علائم هيروگليف داراي سيلاب[5] شدند. در مجموع بيست و چهار علامت از اين مجموع به عنوان نشانه هاي «بي صدا»[6] درآمدند. اين بيست و چهار علامت و شماري از علائم ديگر يعني مجموعاً هفتاد علامت پايه و اساس خط مصريان را تشکيل مي دادند.بنابراين مي توان گفت که چنين خطي همان پيچيدگي مراحل تکاملي خط ميخي در ميان بابليان(کلدانيان) و آکادي ها(آشوريان) را داشته است. مصريان نيز بر روي سنگ، چوب، پوست و پارچه هاي کتاني مي نوشته اند، ولي نوع تکامل يافت? زمين? نگارش اين عناصر «پاپيروس»[7] از همه پيشرفته تر ورايج تر بوده است. پاپيروس از ساقه گياهي به همين نام که در کرانه هاي رود نيل مي رويده، ساخته و تهيه مي شده است. خطوط مصريان هر چند به دشواري، ولي در مجموع پاسخگوي نيازهاي مکاتباتي مصريان به تدريج شده است. هيروگليف پيشرفت? مصريان در مراحل نهايي اش داراي جنب? تاريخي با اهميتي بود، اين خط در نيمه دوم هزار? دوم پيش از ميلاد مسيح بنا به تعبيري پايه و اساس خط الفبايي[8] فنيقي ها که تنها بيست و چهار علامت (نشانه) داشت قرار گرفته است. بديهي است که جابجايي خطوط در جهان باستان به وسيل? جنگ، تجارت، مهاجرت، مسافرت و… صورت مي گرفته است.

تصوير نمونه - خط و نگارش در مصر باستان

منبع: lhttp://tarikhema.ir

10 نابغه برتر دنيا

Tue, 01 Nov 2011 13:00:00 GMT

10 نابغه برتر دنيا

وقتي صحبت از نوابغ اول جهان به ميان مي آيد، ناخودآگاه نام “آلبرت انيشتين” به اذهان خطور مي کند. اما بد نيست بدانيد اين فيزيکدان مشهور آلماني جزو اين ليست 10 نفره نيست زيرا ضريب هوشي يا همان IQ او در حدود 160 تخمين زده شده است. در اينجا به معرفي 10 نابغه اول جهان غرب مي پردازيم که از ضريب هوشي بالاتري برخوردار بوده اند:

1- يوهان ولفگانگ فون گوته – آي کيو 210

<** ادامه مطلب... **>

10 نابغه برتر دنيا

1- يوهان ولفگانگ فون گوته – آي کيو 210

“يوهان گوته” شاعر آلماني با ضريب هوشي 210 ، نمايشنامه نويس، داستان نويس، دانشمند، سياستمدار، کارگردان تئاتر، منتقد و هنرمندي آماتور بود که بزرگترين شخصيت ادبي عصر مدرن به شمار مي رفت. در فرهنگ ادبي کشورهاي آلماني زبان اين شخصيت از چنان جايگاهي برخوردار است که از اواخر قرن هجدهم آثار وي به عنوان آثار کلاسيک در نظر گرفته شده اند

2- لئوناردو داوينچي – آي کيو 205

“داوينچي” نقاش، مجسمه ساز، معمار، طراح و مهندس ايتاليايي دومين نابغه برتر جهان از ضريب هوشي 205 برخوردار بود. تابلوهاي نقاشي “شام آخر” و “موناليزا” اين هنرمند از برجسته ترين آثار هنري دوره رنسانس محسوب مي شد. يادداشت هاي به جا مانده از داوينچي حاکي است که وي از خلاقيت هاي بالاي فني برخوردار بوده به طوري که بسيار جلوتر از زمان خود به سر مي برده است.

3- امانوئل سويدن برگ – آي کيو 205

“سويدن برگ”، مبتکر مسيحي و فيلسوف و دانشمند الهيات سوئدي بود که با برخورداري از ضريب هوشي 205 دست نوشته حجيمي از کلام الهي از وي به يادگار مانده است. اندکي پس از مرگ او، هوادارانش بلافاصله جمعيت پيرو فلسفه سويدن برگ را با هدف مطالعه در زمينه افکار وي راه اندازي کردند.

4- گوتفريد ويلهلم وون لايبنيتز – آي کيو 205

“وون لايبنيتز” چهارمين نابغه برتر جهان از ضريب هوشي 205 برخوردار بود. اين فيلسوف برجسته آلماني در رشته حقوق و فلسفه تحصيل کرد. اين فيلسوف شهير در زمان خود نقش قابل توجهي در مسائل سياسي و ديپلماتيک اروپا ايفا کرد. وي در مقوله فلسفه و رياضيات از جايگاه برجسته اي برخوردار بود.

5- جان استوارت ميل – آي کيو 200

“استوارت ميل”، فيلسوف، اقتصاددان و مبلغ مکتب سودمندگرايي انگليسي بود که از ضريب هوشي 200 بهره برده بود. وي همچنين روزنامه نگاري برجسته در دوره اصلاحات قرن نوزدهم به شمار مي رفت. وي از اصل سادگي در زندگي خود تبعيت مي کرد.

6- بلز پاسکال – آي کيو 195

“بلز پاسکال”، رياضيدان، فيزيکدان، فيلسوف مذهبي و استاد نثر فرانسوي بود. ضريب هوشي او 195 بود و اساس تشکيل تئوري مدرن احتمالات را بنا نهاد. وي همچنين زمينه گسترش تعليماتي مذهبي را بنا نهاد که ادراک خدا را از طريق دل به جاي منطق آموزش مي داد.

7- لودويگ جوزف يوهان ويتگنشتاين – آي کيو 190

“لودويگ ويتگنشتاين” فيلسوف انگليسي زاده شده در اتريش بود که ضمن برخورداري از ضريب هوش 190 به عنوان بزرگترين فيلسوف قرن بيستم به شمار مي رفت. شخصيت اين نابغه شهير از جذابيت بسياري در بين هنرمندان، نمايشنامه نويسان، شاعران، داستان نويسان، موسيقي دانان و حتي فيلم سازان برخوردار بود.

8- بابي فيشر – آي کيو 187

“بابي فيشر” که به روبرت جيمز فيشر معروف است، شطرنج باز ماهر آمريکايي بود که از ضريب هوشي 187 بهره برده بود. اين نابغه مشهور در سال 1958 عنوان جوان ترين شطرنج باز تاريخ را به خود اختصاص داد. بازي خيره کننده وي در مسابقات قهرماني جهاني 1972 افکار عمومي آمريکا را به بازي شطرنج هدايت کرد. فيشر بازي شطرنج را از سن 6 سالگي آموخت و در سن 16 سالگي با هدف وقف کامل خود به اين بازي، ترک تحصيل کرد.

9- گاليلئو گاليله – آي کيو 185

“گاليله” فيلسوف علوم طبيعي، منجم و رياضيدان ايتاليايي بود که به پيشبرد علوم حرکت، ستاره شناسي و قدرت مواد کمک شاياني کرد. وي از بهره هوشي 185 برخوردار بود و کشفياتش از طريق تلسکوپ علم نجوم را متحول ساخت.

10- مادام دي استل – آي کيو 180

“نه لوئيز جرماني نکر بارونس دي استل هولستين” معروف به مادام دي استل دانشمند، مبلغ سياسي و سخنور فرانسوي – سوئيسي بود که از ضريب هوشي 180 سهم برده بود. وي به عنوان واسطه اي ميان فرهنگ نو استعماري اروپا به مکتب رومانتيک گرايي به شمار مي رفت. نوشته هاي او در زمينه هاي داستاني، نوازندگي، مقالات اخلاقي و سياسي، انتقادات ادبي، مطالب تاريخي، خاطرات شخصي و شعر از شهرت بالايي برخوردار است.

تاريخچه پرچم در ايران، از آغاز تا کنون

Wed, 26 Oct 2011 10:48:00 GMT

در اين نگاره تصويرهايي از درفش هاي سرزمين ايران در طول تاريخ، از گاه کهن و با درخشش درفش کاوياني نخستين درفش ايرانيان تا درفش جمهوري اسلامي که درفش کنوني ميهن است جاي گرفته است. اين تصويرها از روي داده هاي تاريخي به شکلي که در اين جستار خواهيد ديد به تصوير کشيده شده اند.

درفش کاوياني : نخستين درفش ايران که بدست کاوه آهنگر و در جريان خيزش او بر عليه زهاک تازي ساخته شد .

<** ادامه مطلب... **>

درفش هخامنشيان : در هنگام هخامنشيان ايران داري چندين درفش که البته داراي چهره اي نزديک به هم مي باشند بوده است .

درفش اشکانيان : به شوند نابودي يادگارهاي اشکانيان آگاهي درستي از چهره درفش آنان در دست نيست اما با توجه به گواهي اندک تاريخ درفش آنان به گونه زير بوده است .

درفش ساسانيان : همانگونه که ميدانيد درفش رسمي ايران در زمان ساسانيان همان درفش کاوياني يعني نخستين درفش ايران بود که با توجه به مهر ساسانيان به ايران کهن آن را برگزيدند، به گواهي تاريخ اين درفش در هنگام تازش عرب ها به ايران و در جريان جنگ قادسيه و پس از کشته شدن رستم فرخزاد سپهسالار ايران بدست عرب ها پاره پاره و بخش هاي گوناگون آن ميان آنان تقسيم ميشود.

درفش سياه جامگان ( پيروان ابومسلم خراساني)

درفش سرخ جامگان ( پيروان بابک خرمدين )

درفش غزنويان

درفش سلجوقيان

درفش تيموريان

درفش صفويان

درفش افشاريان

درفش زنديان

درفش قاجاريان

درفش پهلويان

درفش جمهوري اسلامي ( نظام کنوني در ايران)

سرباز هخامنشي

Wed, 26 Oct 2011 10:40:00 GMT

سرباز هخامنشي(سر در باغ ملي)تهران

<** ادامه مطلب... **>

سربازان هخامنشي، محافظ تخت شاهي در تخت جمشيد

سربازان پارسي و مادي : متحدان به رهبري کوروش امپراطوري بزرگ هخامنشي ها را بنيان نهادند

نقش سربازان هخامنشي بر روي ظرف هخامنشي – عکس از الهام عليزاده

نقاشي سرباز هخامنشي

تصوير نقاشي هاي کاخ شوش – آپادانا – از دوره داريوش اول 1

تصوير نقاشي هاي کاخ شوش – آپادانا –

منبع:http://tarikhema.ir/ancient/iran/

0دياکو (دياکوس – ديوکس)

Wed, 26 Oct 2011 10:35:00 GMT

دولت ماد يکي از سه تيره آريايي ( ماد، پارس و پارت ) فلات ايران است در سال 1332 پيش از تاريخ خورشيدي بود . مردم ايران او را به پادشاهي برگزيدند. شاهنشاه دياکو همدان ( هگمتانه‌ ) را به پايتختي خود برگزيد و در آن بر روي تپه‌اي، هفت دژ تو در تو ساخت و هر يک را به رنگ ويژه‌اي در آورد.دياکو 53 سال بر ايران فرمانروايي کرد او توانست اتحادي تاريخي بين تيره هاي مختلف نژاد آريايي ايجاد نمايد .
ياکو قاضي يک روستا بود که به خاطر دادگري‌اش در سال 701 پيش از ميلاد از سوي 7 طايفه ماد به عنوان رهبر برگزيده شد و توانست اين 7 طايفه قوم ماد را با هم متحد کند. او پس از 7 سال رهبري در ميان اين 7 طايفه، از سوي مادها به عنوان پادشاه برگزيده شد و تا سال 656 پيش از ميلاد مسيح بر همه طايفه‌هاي ماد فرمانروايي کرد. دياکو کاخي هفت‌طبقه و تودرتو ساخت که هر طبقه با رنگي ديگر تزئين شده بود و در پيرامون آن شهر همگتانه (همدان) را به عنوان پايتخت خود بنياد کرد. او 53 سال پادشاهي کرد.

<** ادامه مطلب... **>

ماجراهاي به قدرت رسيدن دياکو فرزند فرورتيش تنها در کتاب تاريخ هرودوت آمده‌است. هرودوت مي‌نويسد که دياکو در کاخ خود مي‌ماند و تماس مستقيمي با مردم بيرون نداشت و تماسش از طريق فرستادن و دريافت پيام به بيرون بود و گروهي را به عنوان آگاهي‌رسان‌هاي مخفي زير فرماندهي خود داشت.

تصوير کاخ احتمالي دياکو در هگمتانه – همدان

دياکو ابتدا توانست 7 طايفه قوم ماد را با هم متحد کند ، وي سپس به عنوان رهبر و قاضي آن 7 طايفه انتخاب شد که اين مساله در سال 701 قبل از ميلاد مسيح اتفاق افتاد. پس از 7 سال رهبري در بين اين 7 طايفه، وي از طرف مادها ، پارسها و پارتها به عنوان پادشاه ايران انتخاب شد و تا سال 656 قبل از ميلاد مسيح حکومت کرد. دياکو پسر کياکسار (کسي که مي‌تواند خوب نشانه‌گيري کند) و کياکسار نام پدرش دياکو را بر فرزند گذاشته بود .
فرهاد پسر دياکو و دومين پادشاه ايران بود و بين سالهاي 665 قبل از ميلاد تا 633 قبل از ميلاد حکومت کرد. مانند پدرش ، فرهاد هم جنگ بر عليه آشوريان را آغاز کرد اما متاسفانه شکست خورد ، به دست آشور بني پال افتاد و به دست او کشته شد. جانشين فرهاد ، کياکسار نام داشت او ارتش ماد را تجديد سازمان و نوسازي کرد و با نَبوپَلَّسَر شاه بابل متحد شد. براي استوارسازي اين اتحاد، دختر کياکسار به نام امتيس به همسري پسر نبوپلسر يعني بخت‌النصر دوم درآمد. امتيس از زندگي در جلگه ميان‌رودان دلگير شد و براي کوه‌هاي بلند همدان و ايران دلتنگي بسيار کرد. از اين رو بُخت‌النصر دوم به عنوان هديه براي همسرش دستور ساختن باغ‌هاي معلق بابل را داد تا بلنداي ديوارهاي آن براي امتيس حکم کوهساران را داشته باشد.
کياکسار در جواني، شکست پدرش، فرهاد را در برابر آشوري ها ديده بود و از آن درس عبرتي آموخته بود. او فهميد که براي مقابله در برابر آشوريان، مي بايست نيروي نظامي مجهزي تشکيل دهد. زيرا سربازاني که رؤساي زمين دار جمع آوري مي کنند، هرگز از عهده ي سپاه منظم بر نمي آيند. از اين رو، بر آن شد که سپاهي رزمي، مانند آشور، بنا کند. اين نيرو، مجهز به تير و کمان و شمشير و سواره نظام ماهر بود.
کياکسار با اين نيروي نظامي، به سوي نينوا حرکت کرده، آن شهر را محاصره کرد. اما پس از مدتي، به او خبر رسيد که سکاها، به ايران هجوم آورده اند. او دست از محاصره برداشت و به مقابله با آنان شتافت. کياکسار ، در شمال درياچه ي اروميه، نبردي سخت با آنان کرد و از آنان شکست خورد. سکاها، 28 سال بر سرزمين ماد تسلط يافتند و کياکسار، در اين مدت، مطيع آنان بود. سکاها، شهر سقز را بنا کردند و آن شهر را پايتخت خود قرار دادند.
با گذشت زمان ، کياکسار ، تصميم به بيرون راندن سکاها گرفت. او، فرمانده ي سکاها و سردارانش را به يک ميهماني دعوت کرد و همه ي آنان را يکجا مسموم کرد. سپس، لشکريان سکاها را از سرزمين ايران بيرون راند.
چون از اين جهت، آسودگي خاطر فراهم شد، کياکسار براي بار دوم، تصميم به نابودي آشوريان گرفت. او و نبوپلسر توانستند با همياري، امپراتوري آشور را درهم‌شکسته و پايتخت آن يعني شهر نينوا را در 612 پ.م فتح کنند. ساراگوس، چون در برابر ايرانيان و آشوريان، تاب مقاومت نياورد، خود و خانواده اش را در آتش، سوزاند. سپس، شهر نينوا، با خاک يکسان شد و دنيا از جنايات دولت ستمگر آشور، رهايي يافت.
پس از اين پيروزي ، ايرانيها ميان رودان ( بين النهرين) ، ارمنستان و بخشهايي از آسياي صغير و بخش شرقي رود قزل ايرماق را نيز ضميمه امپراطوري خود کردند. در اين شرايط رود قزل ايرماق به عنوان مرز بين امپراطوري قدرتمند ايران و سرزمين ليديه شد. جنگ معروف بين ايراني ها و ليدي ها که با نام جنگ قزل ايرماق معروف است ، در 28 ماه مي 585 قبل از ميلاد مسيح ، به دليل کسوف ناگهاني پايان يافت.
کياکسار پس از اين که جنگ با پيروزي پسرش ، آستياگ به پايان رسيد از دنيا رفت. آستياگ مرزهاي ايران را تا اروپا گسترش داد او پدربزرگ مادري کوروش هخامنشي بود.

منابع سخن :
ناتل خانلري، تاريخ ايران از آغاز تا اسلام، براي پنجم دبستان، تهران: وزارت فرهنگ، 1338 خورشيدي. ص15.
تاريخ ماد. ايگور ميخائيلوويچ دياکونوف. ترجمه کريم کشاورز، تهران: نشر

عهد نامه مفصل

Tue, 25 Oct 2011 20:53:00 GMT

الحمد لله الوافي الكافي

اما بعد، اين خجسته اوراق دسته گلي است كه از گلزار بي خار وفاق رسته و به دست وكلاي حضرتين عليتين برسم عهد نامه مفصل بر طبق صدق خلوص پيوسته مي گردد. چون قبل از اينكه عالي جاه زبدة السفرا سر هرفرد جانس برونت از جانب دولت انگليس به جهت تمهيد مقدٌمات يكجهتي دولتين وارد دربار شهرياري شده بود و عهدنامه مجملي فيمابين وكلاي دولت عليٌه ايران:

<** ادامه مطلب... **>

اجل الكفات الفخام، فخرالصدارة و الوزراة و الاحتشام، ميرزا شفيع، صدراعظم و اميرالامراء الكرام المؤتمن الحضرة العٌلية العاليٌه، امين الدٌولة البهيٌة السنيٌه قواماً للجلالة و النبالة، حاجي محمٌد حسين خان مستوفي الممالك ديوان معظٌم با مشاراليه كه وكيل و سفير دولت بهيٌه انگليس بود به شروط چند كه تبيين و تعيين آن به عهدنامه مفصٌل رجوع شده مرقوم گرديده بود، حال كه عالي جاه رفيعجايگاه، عزت و فخامت همراه، شهامت و صداقت اكتناه، فطانت و درايت آگاه، دولتخواه بلاانتباه، سر گور اوزلي برونت ايلچي بزرگ دولت مزبور براي اتمام عهود و انجام مقاصد حضرتين شرفياب التزام درگاه خلايق پناه پادشاهي مي باشند و از جانب آن فرخنده دولت وكيل و كفيل مهمٌات يكجهتي است وكلاي اين همايون حضرت قاهره به صلاح و صوابديد مشاراليه شروع در تفصيل عهود كرده و تفصيل مقاصد از قراري است كه در فصول لاحقه دوازده گانه شرح داده خواهد شد و امور متعلقه به تجارت و معاملات مملكتين از قراريست كه در عهدنامه تجارنامه جداگانه و مفصل خواهد گشت.

فصل اول- اولياي دولت عليه ايران بر خود لازم داشتند كه از تاريخ اين عهدنامه فيروز، هر عهد و شرطي كه با هر يك از دولتهاي فرنگ بسته اند باطل و ساقط سازند و لشكر ساير طوايف فرنگستان را از حدود متعلقه به خاك ايران راه عبور به طرف هندوستان و سمت بنادر هند ندهد و أحدي از اين طوايف را نگذارند كه داخل مملكت ايران شوند و اگر طوايف مزبور خواهند كه از راه خوارزم يا تاتارستان و بخارا و سمرقند و غيره عبور به مملكت هند نمايند، شاهنشاه ايران حتي المقدور پادشاهان و والي ها و اعيان آن مسالك را مانع شوند و از راه طوايف مزبور را بازدارند، خواه از راه تهديد و تخويف و خواه از راه رفق و مدارا.

فصل دويٌم- اگر دشمني از طوايف فرنگ به مملكت ايران آمده باشد يا بيايد و اولياي دولت عليٌه ايران از دولت بهيٌه انگليس خواهش اعانت و امداد نمايند، فرمانفرماي مملكت هند از جانب دولت بهيٌه انگليس هرگاه امكان و قدرت داشته باشد بقدري كه خواهش اولياي دولت عليٌه ايران باشد عسكر و سپاه از مملكت هندوستان روانه سمت ايران نمايند و اگر به علت بعضي گرفتاريها فرستادن عسكر امكان نداشته باشد هر ساله مبلغ دويست هزار تومان به جهت اخراجات سپاه بسر كار دولت عليٌه ايران بدهد و مادام كه جنگ و جدال با طوايف مزبوره در ميان باشد وجوه مزبوره برقرار كارسازي شود. چون وجوه نقد مزبور براي نگاه داشتن قشون است ايلچي دولت بهيٌه انگليس را لازم است كه از رسيدن آن به قشون مستحضر و خاطر جمع بشود و بداند كه در خدمات مرجوعه صرف مي شود.

فصل سيٌم- اگر احياناً طايفه فرنگ را كه با دولت عليه ايران نزاع و جدال دارند با دولت بهيٌه انگليس مصالحتي اتفاق افتد، پادشاه والاجاه انگلستان كمال سعي و دقت را نمايد كه فيمابين آن طايفه و دولت عليه ايران نيز رفع دشمني و نزاع شده صلح واقع گردد و اگر اين سعي بجا نيفتد، پادشاه ذيجاه انگلستان بطريقي كه مرقوم شد از مملكت هند عسكر و سپاه به كمك ايران مأمور كند، يا اينكه دويست هزار تومان مقررٌه را براي خرج عسكر و غيره كارسازي نمايد و اين اعانت و امداد مادام كه جنگ فيمابين دولت عليٌه ايران و آن طايفه باشد و رفع جدال نشود و آن طايفه با ايران صلح ننمايند و به شروط مرقومه مفصٌله درين امداد كوتاهي نمايد پرداخت شود. و در صورتي كه صلح فيمابين آن طايفه و دولت بهيٌه انگليس اتفاق افتد باز هر وقت اولياي دولت عليٌه ايران خواهند، جنگ و جدال با آن طايفه نشود، معلم و غيره به جهت تعليم و تعلم سپاه ايران خواهند، اولياي دولت انگليس بشرط فراغت وقت به قدر مقدور البته مضايقه نخواهد كرد.

فصل چهارم- چون قرارداد مملكت ايران اين است كه مواجب قشون شش ماه به شش ماه پيش داده مي شود، قرارداد تنخواه كه به عوض عساكر از دولت بهيٌه انگليس داده شده چنين شد كه تنخواه مزبور را ايلچي آن دولت بهيٌه هر چه ممكن شود زودتر و پيشتر مهم سازي نمايد.

فصل پنجم- هرگاه طايفه افاغنه را با اولياي دولت بهيٌه انگليس نزاع و جدالي باشد اولياي دولت عليه ايران لشكر تعيين نموده، به قسمي كه مصلحت دولتين باشد به دولت بهيه انگليس اعانت و امداد نمايند و وجه اخراجات آنرا از اولياي دولت بهيه انگليس بگيرند، از قراري كه اولياي دولتين قطع و فصل خواهند كرد.

فصل ششم- اگر جنگ و نزاعي فيمابين دولت عليه ايران و افغان اتفاق افتد، اولياي دولت بهيه انگليس را در آن ميان كاري نيست و به هيچ طرف كمك و امدادي نخواهند كرد، مگر اينكه به خواهش طرفين واسطه صلح گردند.

فصل هفتم- در صورتي كه در سواحل درياي قلزم چوب و اسباب مهيٌا شود و شاهنشاه ايران خواهش فرمايد كه از خورهاي بحر مزبور كشتيهاي جنگي بسازند، پادشاه ذيجاه انگلستان اجازت به معلم و عمله كشتي ساز و غيره از دارالسلطنه لندن و هم از بندر بمبئي عطا نمايند كه به خدمت شاهنشاه ايران حاضر و به خدمت مرجوعه مأمور شوند و مواجب و اخراجات آن با سركار پادشاه جم جاه دولت عليٌه ايران باشد بموافق قراري كه با ايلچي دولت بهيٌه انگليس داده خواهد شد.

فصل هشتم- اگر از رؤساي ايران كسي بخواهد دشمني كند و ياغي شود و فرار به ولايت انگليس نمايد، به محض اشارت امناي دولت عليه ايران آن كس را از ولايت مزبور بيرون كنند و اگر بيرون نرود او را گرفته روانه ايران نمايند و در صورتي كه پيش از رسيدن آن كس به ولايت مزبور اشارتي از امناي دولت عليٌه ايران درباره او به حاكم آن حدود رسد آن كس را رخصت فرود آمدن ندهد و اگر بعد از ممانعت آن كس فرود آيد او را گرفته روانه ايران نمايند.

فصل نهم- اگر در بحرالعجم اولياي دولت بهيٌه ايران را امدادي ضرور شود، اولياي دولت بهيٌه انگليس بشرط امكان و فراغت بال در آن وقت كشتي جنگ و قشون بدهند و اخراجات آنرا موافق برآورد آن وقت قطع و فصل نموده بازيافت نمايند كشتيهاي مزبور بر آن خورها و لنگرگاهها عبور كند كه امناي دولت عليٌه ايران نشان بدهند و از جاي ديگر بي رخصت و ضرورتي عبور نكنند.

فصل دهم- مواجب صاحبان و عمله و معلم و غيره را امناي دولت بهيٌه انگليس خواهند داد وليكن چون شاهنشاه جم جاه ايران نخواستند كه كسي كه به خدمت ايشان مشغول باشد از عنايات خسرواني بي بهره باشند، لهذا از وفور عنايت به موجب تفصيل ذيل و علي قدر مراتبهم مواجب در وجه هر يك برقرار فرمودند:

صاحبان و معلمان كه اكنون در ركاب ظفر انتساب شاهنشاه جم جاه ايران مشغول خدمت مي باشند و هر يك از صاحبان مرتبه هاي مفصله حشو كه بعد از اين حاضر شوند از قراري كه در حشو مشخص شده است موافق مرتبه به هر يك انعام داده خواهد شد و هر يك از ايشان كه بر ساير ملتزمين و حاضرين بزرگترين و حكمران باشد نصف آنچه موافق مرتبه براي او مقرر و مشخص شده است علاوه انعام داده خواهد شد و اگر خدا نخواسته يكي از ايشان در خدمت مرجوعه كوتاهي كند به مجرٌد اظهار آن به ايلچي، از خدمت شاهنشاه رانده خواهد شد.

فصل يازدهم- چون منظور هر دو پادشاه آن است كه اين عهد جاويد مهد أبدالاباد مابين اولاد و احفاد امجاد پايدار و برقرار بماند، لهذا از هر دو طرف بهي الشرف قرارداد چنين شد كه هر يك از كواكب فروزان سپهر پادشاهي كه وليعهد دولت و زينت بخش سرير سلطنت باشد، با دولت ديگر عهود يكجهتي و دوستي را پايدار داشته اين طريق انيقه را ممضي و معمول دارند و هرگاه وليعهد يكي از دولتين عليٌتين محتاج به اعانت جديدي از دولت ديگر گردد، به طريقي كه پيشرفت و اصلاح دولتين و مملكتين و مقدور طرفين باشد مضايقه و كوتاهي در امداد و اعانت ننمايد و اعانت و امدادي كه الحال از قرار تفصيل فصول سابقه در اين عهدنامه ميمونه مشخص شده است بايد با وليعهد نيز مستمر و برقرار باشد.

فصل دوازدهم- چون از قراري كه بر اولياي هر دو دولت واضح و از مكنون دل و ضمير يكديگر واقف شده اند، منظور از اين عهد دوستي ازدياد قوت هر دو دولت و وسعت هر دو مملكت است و هر يك را پيشنهاد خاطر اين است كه تقويت يكديگر كرده، به امداد يكديگر بر مملكت طرفين افزوده باشند و مطلب و خواهش امناي دولت بهيٌه انگليس اين است كه دولت عليٌه ايران روز بروز زياده قوي و مستحكم گردد و از خارج كسي نتواند دخل در مملكت مزبور نمايد و به امداد دولت بهيٌه انگليس دولت و مملكت و رعيٌت ايران قوي گردد و اگر بر سر امور داخله مملكت ايران فيمابين شاهزادگان و يا امراء و سردارها مناقشي روي دهد، دولت بهيٌه انگليس را در اين ميانه كاري نيست تا شاه وقت خواهش نمايد و اگر أحدي از مشاراليهم ولايتي و جايي از خاك متعلقه به ايران را به آن دولت بهيه بدهند كه به ازاي آن كمك و اعانتي نمايند، هرگز اولياي دولت بهيٌه انگليس به اين امر اقبال نكرده پيرامون آن نخواهند گشت و دخل و تصرٌف در ممالك متعلٌقه به ايران هرگز نخواهند نمود.

تمٌت الفصول باليمن و السعادة. اميد كه اين عهد ميمون خجسته با فوايد و نتايج نيك تا ابد منعقد و پيوسته ماند. اين عهدنامه ميمون را ما كه وكلاي حضرتين عليتين مي باشيم به صداقت و راستي مشحون به فصول دوازده گانه مستحكم و منعقد داشته دستخط و مهر گذاشته ايم، به تاريخ چهاردهم ماه مارچ سنه يك هزار و هشتصد و دوازده عيسويه مطابق بيست و نهم شهر صفر المظفر سنه يك هزار و دويست و بيست و هفت هجريه مصطفويه علي هاجرها السلام و التحيٌة التحرير في دارالخلافه طهران صانها الله تعالي عن الحدثان.

هو

سواد امضاي مرحوم نايب السلطنه عباس ميرزا:

چون اعليحضرت قدر قدرت فلك رتبت، شاهنشاه عالم پناه نيابت سلطنت و دولت ابد مدت قاهره را به ما مفوض فرموده، لهذا قبول نموده حسب الامر حضرت ظلٌ اللهي بر ذمٌت همٌت بزرگانه خود لازم شمرديم كه همين عهد ميمون خجسته كه مابين دولتين بسته و محكم گرديده است به شرطي كه در عهدنامه ميمونه مبسوط و مشروح است از حال تحرير الي انقراض زمان فيمابين ما و اخلاف كبار اين دودمان خلافت نشان با حضرت وليعهدان دولت بهيٌه انگليس مستمر و برقرار باشد و تخلف و تجاوز روي ندهد، والسلام خير ختام.

منبع: كتاب معهدات و قراردادهاي تاريخي در دوره قاجاريه، به كوشش غلامرضا طباطبايي مجد، صفحه 63 تا 68

عكس هاي اماكن تاريخي

Tue, 25 Oct 2011 20:42:00 GMT

<** **>

ديوار چين تنها مورد از عجايب هفتگانه است که از کره ماه نيز قابل ديدن است. اين ديوار به قيمت از بين رفتن يک نسل از مردم چين ساخته شد تا جلوي هجوم اقوام بيگانه را به کشور بگيرد.